Patron SZKOŁY

Henryk Sienkiewicz przyszedł na świat 5 maja 1846 r. w Woli Okrzejskiej na Podlasiu, w zubożałej rodzinie szlacheckiej. Był jednym z sześciorga dzieci Stefanii z domu Cieciszowskiej i Józefa Sienkiewicza. Na chrzcie nadano mu imiona Henryk Adam Aleksander Pius Sienkiewicz. Został ochrzczony w sąsiedniej miejscowości Okrzeja w kościele pod wezwaniem św. Piotra i Pawła. Ojciec Józef Sienkiewicz był administratorem dóbr Czartoryskich, po ślubie zarządzał majątkiem żony. Środowisko, w którym dorastał przyszły pisarz, to patrioci (uczestnicy powstań narodowych). Po ojcu nosił herb Oszyk przedstawiający łabędzia. W 1858 r. rozpoczął naukę w gimnazjum w Warszawie. W roku 1864 zdobył swoją pierwszą nagrodę za wypracowanie Mowa Żółkiewskiego do wojska pod Cecorą’’. W szkole najlepiej szły mu przedmioty humanistyczne. W latach 1866-1869 studiował w Szkole Głównej w Warszawie, najpierw na wydziale medycznym (matka chciała, żeby został lekarzem), potem na wydziale prawniczym, a następnie historyczno-literackim. W 1868 r. debiutował jako dziennikarz pod pseudonimem „Litwos”, ponieważ przodkowie Henryka z linii ojca pochodzili z Litwy. Po mieczu wywodził się z Tatarów osiadłych na Litwie. Po zamknięciu przez władze carskie polskojęzycznej Szkoły Głównej kontynuował studia na rosyjskojęzycznym Uniwersytecie Warszawskim. W 1872 r. zadebiutował powieścią „Na marne” – na okładce przekręcono jego nazwisko na ,,Stankiewicz”. W 1874 r. kupił wraz z kolegami czasopismo „Niwa”. W latach 1876-1878  odbył podróż do Ameryki Północnej. W czasie swojego pobytu w Ameryce zwiedził Kalifornię, Boston oraz Nowy York. Efektem tej podróży byłListy z Ameryki drukowane w Gazecie Polskiej. Plonem pobytu w USA były jednak przede wszystkim liczne nowele i opowiadania takie jak: „Latarnik”, „Za chlebem”, „Sachem”, „Wspomnienie z Maripozy”. Henryk Sienkiewicz był pisarzem, który spędził większość swojego życia w podróży, przez co zyskał pseudonim Latającego Holendra i polskiego Odyseusza. Tworzył głównie w podróży, a więc w drodze z jednego do drugiego miejsca, a zwiedził niezliczoną liczbę najróżniejszych miejscowości. W 1879 r. powrócił do Warszawy. W 1881 r. Sienkiewicz wziął ślub z Marią Szetkiewiczówną. W roku 1883 w warszawskim „Słowie” i krakowskim „Czasie” rozpoczął drukowanie w odcinkach powieści „Ogniem i mieczem”. Przez pięć lat, czyli od 1883 r. do 1888 r., pisarz pracował nad Trylogią, wysyłając co tydzień kolejne odcinki powieści do gazety. Szczególnie serdecznie i ciepło czytelnicy przyjęli pierwszą część Trylogii – „Ogniem i mieczem”, kiedy to zrozpaczeni po śmierci Longinusa Podbipięty dawali na mszę za spokój jego duszy. W 1885 r. zmarła jego żona, pisarz pozostał sam z dwójką małych dzieci – Henrykiem Józefem i Jadwigą Marią.  W 1886 r. wyjechał w podróż do Konstantynopola, Aten, Neapolu i Rzymu. W 1888 r. był w Hiszpanii, a w 1890 odbył podróż do Afryki, co zaowocowało Listami z Afryki”. W 1891 r. ukazała się powieść Bez dogmatu, a w 1895 „Rodzina Połanieckich”. Rok później – w 1896 roku ukazała się najpiękniejsza powieść historyczna Sienkiewicza „Quo vadis”. Utwór zadziwiał rozmachem tematycznym, wspaniałymi scenami oraz świetną charakterystyką bohaterów. Historia prześladowania pierwszych chrześcijan za czasów Nerona przysporzyła Sienkiewiczowi sławę międzynarodową, czego dowodem było przyznanie mu w 1905 r. najważniejszego Laura literackiego –Nagrody Nobla, między innymi za wybitne osiągnięcia w dziedzinie eposu, a także za rzadko spotykany geniusz, który wcielił w siebie ducha narodu”,  jak to określił jeden z jurorów zasiadających w komisji.  W latach 1897-1900 drukowane były kolejne odcinki „Krzyżaków.  Rok 1900 to rok jubileuszowy Henryka Sienkiewicza, ze składek jubileuszowych zakupiono i przekazano pisarzowi majątek – Oblęgorek pod Kielcami. Podczas obchodów jubileuszu pracy twórczej 22 grudnia 1900 r. dzieci wręczyły pisarzowi Dziesięć przykazań Sienkiewiczowskich.  W 1910 r. na łamach „Kuriera Warszawskiego” rozpoczął się druk w odcinkach powieści W pustyni i w puszczy. Po wybuchu I wojny światowej Sienkiewicz udał się do Szwajcarii, organizując w Vevey Szwajcarski Komitet Generalny Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce. Zmarł 15 listopada 1916 r. w Vevey. W 1924 r. prochy pisarza sprowadzono do kraju i złożono w krypcie katedry św. Jana w Warszawie.